De kinderen zijn bijna allemaal wezen of half wezen, en komen uit de dorpen of sloppenwijken uit de omgeving van Guntur.
De meesten zijn amper naar school geweest voordat ze bij ons kwamen wonen, en moesten werken op het land of in de steenkapperijen.
Het is niet altijd makkelijk om de volledige geschiedenis van deze kinderen te weten te komen; zo bleek dat sommigen toch nog een vader en een moeder hebben, alleen waren de familieomstandigheden dusdanig dat ze eigenlijk als wees door het leven gingen.

De omstandigheden waarin ze leefden waren verschrikkelijk. Vrijwel allemaal leefden ze in hutjes van bladeren, met amper voldoende voedsel of fatsoenlijk drinkwater. In de zomer verschrikkelijk heet met nergens verkoeling te vinden, in de regenperiode in een lekkend hutje. Vele hadden al verantwoordelijkheden die kinderen van die leeftijd nog niet horen te hebben, zoals zorgen voor broertjes en/of zusjes, en mede zorgen voor het gezinsinkomen.

In de tijd dat ze nu op Mamare wonen, hebben we ze letterlijk en figuurlijk zien groeien. Veel spreken al een aardig woordje engels, wat de communicatie met hen steeds makkelijker maakt. Ze zien er veel gezonder uit, en bovenal veel gelukkiger.
Ze hebben bij ons ook leren spelen, iets wat ze voordien zelden deden. Iets simpels als een bal vangen konden ze niet.
Nu spelen ze dagelijks volleybal, leren ze fietsen, spelen ze cricket. Ook de televisie heeft een welkom intrede in hun leven gemaakt en inmddels weten ze allemaal wie Mr. Bean is!